तेव्हा जे परमेश्वराचे भय बाळगतात, त्यांनी एकमेकांशी वारंवार संवाद साधला; आणि परमेश्वराने ते ऐकले व ज्यांनी परमेश्वराचा आदरयुक्त धाक बाळगला आणि त्याच्या नावाचे चिंतन केले, त्यांची नावे त्याच्यासमोर एका ‘स्मरण-पुस्तकात’ लिहिली गेली.

आजचे वचन सांगते की, देवाला अशा गोष्टी किंवा संभाषणे आवडतात ज्यामध्ये आपण त्याच्या चांगुलपणाबद्दल बोलतो. जेव्हा तो असे बोलणे ऐकतो, तेव्हा तो त्याचे ‘स्मरण-पुस्तक’ उघडतो आणि त्या गोष्टींची नोंद करतो. तो आपली कुरकुर, तक्रार किंवा नाराजी यांची नोंद करत नाही; त्याऐवजी, जेव्हा आपल्या ओठांवर त्याची स्तुती असते, तेव्हा आपण उच्चारलेल्या शब्दांची तो नोंद घेतो.

जरा विचार करा, तुम्हाला कसे वाटेल जर तुम्ही तुमच्या मुलांना असे म्हणताना ऐकले: “आमची आई किती छान आहे! जगातील सर्वोत्तम आई आम्हाला मिळाली आहे. आमचे आई-वडील किती अद्भुत आहेत ना? ते सर्वोत्तम पालक आहेत!” मला खात्री आहे की, जर तुम्ही तुमच्या मुलांमधील असे संभाषण ऐकले, तर त्यांना आशीर्वाद देण्यासाठी तुम्ही आतुर व्हाल. पण दुसरीकडे, जर तुम्ही खोलीत गेलात आणि तुमची मुले असे म्हणत असतील तर: “मला आई-वडिलांचा खूप कंटाळा आला आहे. ते आमच्यासाठी काहीच करत नाहीत. त्यांनी खूप सारे नियम लादले आहेत. त्यांना वाटत नाही की आम्ही मजा करावी.

आई नेहमीच सारखी टोचून बोलते आणि आम्हाला गृहपाठ करायला लावते. जर आमच्या पालकांचे आमच्यावर खरोखर प्रेम असते, तर त्यांना जे योग्य वाटते ते करण्याऐवजी त्यांनी आम्हाला जे हवे आहे ते दिले असते.” देवाबरोबरचे आपले जीवन वर वर्णन केलेल्या या दोन परिस्थितींपेक्षा वेगळे नाही. आपण देवाची मुले आहोत! आपण जे काही बोलतो ते तो ऐकतो आणि आपण काही न बोलताही आपल्या मनात काय आहे हे त्याला समजते. आपण कशाबद्दल बोलावे अशी त्याची इच्छा आहे? तो किती महान आहे! तो किती अद्भुत आहे! त्याने केलेल्या, तो करू शकणाऱ्या आणि तो भविष्यात करणार असलेल्या त्या अद्भुत गोष्टींबद्दल! देवाविषयी मनापासून चांगले बोला; असे केल्याने तुम्ही देवाला तुमच्याशी बोलण्यासाठी अनुकूल वातावरण निर्माण करता.

हे प्रभू, मला असे शब्द बोलण्यास मदत कर ज्यामुळे तुझा सन्मान होईल. माझे हृदय कृतज्ञतेने भरून टाक आणि प्रत्येक परिस्थितीत तुझी स्तुती करायला मला शिकव. माझ्या शब्दांतून तुझी चांगुलपणा दिसून येऊ दे. आमेन.