तो दुर्बळांना सामर्थ्य देतो आणि ज्यांच्याकडे बळ नाही, त्यांचे सामर्थ्य वाढवतो.
“तो वाटेत आपल्याशी बोलत असताना आणि आपल्याला शास्त्रवचने समजावून सांगत असताना, आपली हृदये आपल्या आत जळत नव्हती का?”
काल आपण ज्या ‘इम्माऊसच्या वाटेवरील’ कथेवर चिंतन केले होते, त्याकडे आपण पुन्हा वळूया. अत्यंत निराश होऊन घरी परतत असताना दोन शिष्यांची भेट पुनरुत्थित येशूशी होते. त्या भेटीचे स्मरण करताना ते सांगतात की त्यांची हृदये आतून जळत होती (उत्साहाने आणि भावनेने भरून आली होती) आणि त्या परिवर्तनकारी अनुभवाचे एक मुख्य कारण म्हणजे पवित्र शास्त्राशी झालेली त्यांची नव्याने झालेली भेट. येशूने त्यांच्यासाठी पवित्र शास्त्र कसे उलगडून दाखवले आणि त्याचा खरा अर्थ कसा स्पष्ट केला, याचे वर्णन ते करतात.
आजच्या माहितीच्या युगात, बायबलकडेही आपण इतर अनेक गोष्टीं प्रमाणेच ज्या आपल्यासमोरून सतत सरकत असतात आणि ज्यांच्याकडे आपण लक्ष देऊ शकतो किंवा दुर्लक्षही करू शकतो अशाच प्रकारे पाहण्याची शक्यता असते. तरीही, बायबलच्या संदेशाकडे वरकरणी किंवा उदासीनतेने पाहण्याविरुद्ध बायबल स्वतःच भाष्य करते.
पवित्र शास्त्रातील सर्वात मोठा अध्याय असलेले स्तोत्र ११९ हे देवाच्या वचनाप्रती असलेले एक उत्कट प्रेमगीत आहे: “अहाहा! तुझ्या नियमशास्त्रावर माझे किती प्रेम आहे!” अशी घोषणा त्यात केली आहे. “तुझी वचने माझ्या जिभेला किती गोड लागतात! माझ्या मुखाला ती मधापेक्षाही गोड वाटतात!” येशूने आपल्या संपूर्ण आयुष्यात आणि सेवाकार्यात पवित्र शास्त्राप्रती असलेली हीच गाढ निष्ठा दर्शविली. ‘देहधारी वचन’ म्हणून, पवित्र शास्त्र ज्या गोष्टींची घोषणा करते, त्या सर्वांची परिपूर्ण पूर्तता तोच आहे.
बायबल हे केवळ वरवर वाचण्यासाठी किंवा अर्ध्या मनाने हाताळण्यासाठी नाही. त्याऐवजी, त्यावर सखोल चिंतन-मनन करणे, त्यातील अर्थाचा शोध घेणे आणि ते आपल्या हृदयात खोलवर साठवून ठेवणे अपेक्षित आहे. जेव्हा आपण अशा प्रकारे देवाचे वचन ऐकण्यासाठी वेळ काढतो, तेव्हा इम्माऊसच्या वाटेवरील त्या शिष्यांप्रमाणेच आपलेही जीवन बदलून जाईल.
प्रभू येशू, आमच्यासाठी पवित्र शास्त्र उलगडून दाखव. तुझे वचन आमच्या पावलांसाठी दिवा आणि आमच्या मार्गासाठी प्रकाश आहे, असे आम्ही ठामपणे म्हणू शकू, असे आम्हाला कर. आमेन.