कारण देवाने आपल्याला भित्रेपणाचा (म्हणजेच कातरपणाचा, लाळघोटेपणा करणाऱ्या आणि दीनवाण्या भीतीचा) आत्मा दिलेला नाही; तर त्याने आपल्याला सामर्थ्य, प्रेम, शांत व संयमित मन आणि शिस्त व आत्मसंयम यांचा आत्मा दिला आहे.
आपल्या प्रत्येकाला दिवसाचे २४ तास मिळाले आहेत. आपण त्या वेळेचा कसा वापर करतो—म्हणजेच जीवनातील विविध क्षेत्रांचा समतोल कसा राखतो—हे महत्त्वाचे आहे. जर आपण खूप काम केले आणि पुरेसा आराम केला नाही, तर आपला समतोल बिघडतो. आपण कामाच्या आहारी जातो आणि शेवटी थकलेले व गलितगात्र होतो.
काम आणि त्यातून मिळणाऱ्या यशातून मला खूप समाधान मिळते. वेळ वाया घालवणे किंवा निरर्थक गोष्टींत वेळ घालवणे मला आवडत नाही. पण माझ्या स्वभावामुळे, कामाच्या बाबतीत माझा समतोल बिघडणे सहज शक्य असते. मला नियमितपणे हे ठरवावे लागते की मी केवळ कामच करणार नाही, तर आरामही करेन. निरोगी राहण्यासाठी आणि देवाच्या जवळ राहण्यासाठी या गोष्टीला प्राधान्य देणे आवश्यक आहे.
पण अति-आराम करणे आणि पुरेसे काम न करणे हे देखील शक्य आहे. शलमोन म्हणतो की, हातांच्या आळसामुळे घर गळू लागते (उपदेशक १०:१८). दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, जे लोक पुरेसे काम करत नाहीत ते अडचणीत सापडतात. गोष्टी व्यवस्थित ठेवण्यासाठी आवश्यक ते काम न केल्यामुळे त्यांची आर्थिक स्थिती, आध्यात्मिक जीवन, मालमत्ता, शरीर आणि इतर सर्व गोष्टींचे नुकसान होते.
काम आणि आराम यांच्यात निरोगी व योग्य समतोल राखण्यासाठी देवाची मदत मागा. तुमच्या समोरील कामे पूर्ण करण्यासाठी वेळ काढा, पण त्याचबरोबर शांतता अनुभवण्याच्या आणि आरामाचा आनंद घेण्याच्या संधींचाही लाभ घ्या. दोन्ही गोष्टी महत्त्वाच्या आहेत. समतोल राखणे हीच मुख्य गोष्ट आहे!
हे पित्या, मला काम आणि आराम यांच्यात निरोगी समतोल साधण्यास मदत कर. मला चांगल्या प्रकारे काम करण्याची शिस्त आणि आराम करण्याची समज दे, जेणेकरून मी तुझ्या जवळ राहू शकेन.