“तो आपल्या स्वतःच्या मेंढरांना नावाने हाक मारतो आणि त्यांना पुढे नेतो… मी चांगला मेंढपाळ आहे…”
आमचे कुटुंब ‘नवाहो नेशन’ च्या सीमेवरील एका शहरात दहा वर्षे राहिले. आमच्या नवाहो मित्रांकडून आम्ही मेंढ्या आणि गुरेढोरे यांच्या संगोपनाबद्दल थोडेफार शिकलो. आम्हाला हे समजले की वेगवेगळ्या प्राण्यांना हाताळण्याची पद्धत वेगळी असते.
गुरूंना (ढोरांना) हाकलून नेले जाते. त्यांना इच्छित दिशेने नेण्यासाठी कुत्रे किंवा घोडे वापरून त्यांच्या मागे धाक निर्माण केला जातो, ज्यामुळे ती गुरे त्या दिशेने चालू लागतात. इस्रायलला भेट दिली असता आम्ही शेळ्यांच्या बाबतीतही असेच काहीसे पाहिले. शेळ्यांना दचकवून हव्या त्या दिशेने नेण्यासाठी, शेळ्यांच्या थोड्या पुढे आणि बाजूला शेळीपालक सतत छोटे दगड फेकत असे.
मेंढ्यांच्या बाबतीत मात्र परिस्थिती बऱ्याचदा वेगळी असते. मेंढ्या सहसा मागे-मागे चालतात. त्या आपल्या मेंढपाळाचा आवाज ओळखायला शिकतात आणि त्याच्यावर विश्वास असल्यामुळेच त्याच्या मागे जातात.
येशू म्हणतात की तेच ‘उत्तम मेंढपाळ’ आहेत. आपल्या मेंढ्यांना हाकलून नेण्यासाठी ते भीती किंवा क्लृप्त्यांचा वापर करत नाहीत. “ते आपल्या मेंढ्यांना नावाने हाक मारतात… आणि मेंढ्या त्यांच्या मागे जातात कारण त्या त्यांचा आवाज ओळखतात.”
आपल्याला आपल्या मेंढपाळाचा आवाज ओळखता येतो का? आपण तो कसा ओळखायला शिकतो? बायबलमध्ये जिथे येशू बोलतात, तिथे जाऊन आणि दररोज त्यांचा आवाज ऐकण्यात वेळ घालवून आपण त्यांचा आवाज ओळखायला शिकतो. तिथेच आपल्याला त्यांच्या बोलण्याच्या लहेजाची आणि स्वराची ओळख होते. तिथेच आपण त्यांचे मार्ग समजून घेतो आणि त्यांच्यावर विश्वास ठेवायला शिकतो.
मग, जेव्हा ते आपल्याला गडद दऱ्यांमधून घेऊन जातात, तेव्हा आपल्याला भीती वाटणार नाही; अगदी तेव्हाही जेव्हा ते आपल्याला दिसत नसतील. कारण आपल्याला माहित असते की ते आपल्यासोबत आहेत.
हे उत्तम मेंढपाळा, तुझ्यासारखा चांगला कोणीही नाही. आम्ही तुझे अनुसरण करतो आणि तुझ्यावर विश्वास ठेवतो, अगदी अंधार असतानाही. आम्हाला नेहमीच तुझ्यावर विश्वास ठेवण्याचे मार्गदर्शन कर. आमेन.