. . येशू ख्रिस्त, दाविदाचा पुत्र, अब्राहामाचा पुत्र. . . .
मानवजात जेव्हापासून पापाच्या अधीन झाली, तेव्हापासून देवाने असे वचन दिले की कोणीतरी येईल आणि सर्व काही पूर्ववत करेल.
देवाने हव्हेला सापाचे मस्तक ठेचणाऱ्या एका व्यक्तीचे वचन दिले (उत्पत्ती ३:१५). त्याने अब्राहामाला अशा वंशजांचे वचन दिले ज्यांच्याद्वारे सर्व राष्ट्रांवर आशीर्वाद येईल (उत्पत्ती १२:३). देवाने आपल्या लोकांना एका अशा संदेष्ट्याचे वचन दिले जो त्यांच्याच मधून येईल आणि ज्याचे त्यांनी ऐकले पाहिजे (अनुवाद १८:१५-१८). त्याने दाविदाला अशा वंशजाचे वचन दिले ज्याचे सिंहासन “सर्वकाळ स्थिर राहील” (२ शमुवेल ७:१२-१६). देवाने हे देखील जाहीर केले की ही व्यक्ती “सर्वकाळचा याजक” असेल (स्तोत्रसंहिता ११०:४) आणि लोकांच्या वतीने मध्यस्थी करेल.
त्या अंतिम वचनातील व्यक्तीचा अभिषेकही अद्वितीय होता. लोकांचे संदेष्टे, याजक आणि राजे यांचा अभिषेक तेलाने केला जात असे, परंतु वचनातील त्या व्यक्तीचा अभिषेक पवित्र आत्म्याने केला जाणार होता आणि खुद्द देवच तो अभिषेक करणार होता. आत्म्याने परिपूर्ण असलेली ही व्यक्तीच “अभिषिक्त” (ईब्री भाषेत ‘मशीयाह’, ग्रीक भाषेत ‘ख्रिस्तोस’) ठरणार होती.
लूक वर्णन करतो की बाप्तिस्म्याच्या वेळी येशूवर पवित्र आत्मा उतरला आणि त्यानंतर जिथे जिथे तो गेला तिथे त्याने “आत्म्याच्या सामर्थ्याने” सेवा केली. आणि नाझरेथ या आपल्या गावी दिलेल्या प्रवचनात, येशूने यशया ६१ मधील वचनांचा आधार घेऊन उपदेश केला: “प्रभूचा आत्मा माझ्यावर आहे, कारण त्याने माझा अभिषेक केला आहे…” येशू अगदी स्पष्टपणे म्हणतो, “आज हे शास्त्रवचन तुमच्या कानांवर पडताना पूर्ण झाले आहे.”
हे येशू, हे मशीहा, देवाची सर्व वचने तुझ्याकडेच निर्देश करतात. आमची प्रतीक्षा आणि आमचा शोध तुझ्यामध्येच पूर्ण होतात. आमेन.