आणि अशा प्रकारे, तो शास्त्रलेख खरा ठरला ज्यामध्ये म्हटले आहे की, अब्राहामाने देवावर विश्वास ठेवला (त्याला धरून राहिला, त्याच्यावर भरवसा ठेवला आणि त्याच्यावर विसंबून राहिला), आणि हे त्याच्यासाठी नीतिमत्त्व (म्हणजेच विचार व कृतीद्वारे देवाच्या इच्छेशी सुसंगत असणे) म्हणून गणले गेले; तसेच त्याला ‘देवाचा मित्र’ असे म्हटले गेले.
काही लोक इतरांपेक्षा देवाच्या अधिक जवळ असतात, हे उघड आहे. देवाचे हे “निकटचे मित्र” त्याच्याशी अशा प्रकारे बोलण्याबद्दल सांगतात की जणू काही ते त्याला वैयक्तिकरित्या ओळखतात. जेव्हा ते “आणि देवाने मला सांगितले…” अशी साक्ष देतात, तेव्हा त्यांच्या चेहऱ्यावर उत्साह ओसंडून वाहत असतो; याउलट, साशंक वृत्तीचे लोक मनातल्या मनात कुरकुरतात, “पण देव माझ्याशी तर अशा प्रकारे बोलत नाही!”
असे का होते? देवाला काही लोक अधिक प्रिय असतात का? नाही; शास्त्र असे शिकवते की, देवाला शोधण्याची आणि त्याच्याशी नाते दृढ करण्यासाठी वेळ देण्याची तयारी यांवरून प्रत्येक व्यक्ती देवाशी असलेली आपली जवळीक स्वतःच ठरवत असते. प्रत्येकालाच हे खुले निमंत्रण दिले गेले आहे की… निर्भयपणे, आत्मविश्वासाने आणि धैर्याने कृपेच्या सिंहासनाजवळ जावे… (इब्री लोकांस पत्र ४:१६). या क्षणी, तुम्ही देवाच्या इतकेच जवळ आहात जितके जवळ राहणे तुम्ही स्वतः निवडले आहे.
प्रभू, मला तुला अधिक खोलवर आणि अधिक जवळीकतेने जाणून घ्यायचे आहे. ज्या जवळच्या वैयक्तिक नातेसंबंधाबद्दल मी इतके ऐकले आहे, तेच नाते मला हवे आहे. मला दररोज तुला शोधण्याची, तुझ्या सिंहासनाजवळ जाण्याची आणि तुझ्याशी असलेल्या खऱ्या जवळीकतेत वाढ करण्याची इच्छा व शिस्त दे; आमेन.