येशू मंदिराच्या आवारात शिरला आणि तेथे खरेदी-विक्री करणाऱ्या सर्वांना त्याने हाकलून दिले.
येशू यरुशलेममध्ये दाखल झाला आणि राजाप्रमाणे त्याचे स्वागत झाले, पण फार काळ नाही.
पुढील दृश्यात, येशू यरुशलेममधील मंदिराच्या आवारात गेला. आणि त्याने आजूबाजूला पाहिले तेव्हा तो अस्वस्थ झाला. यशया संदेष्ट्याने अनेक वर्षांपूर्वी नमूद केल्याप्रमाणे, परमेश्वराचे मंदिर हे “प्रार्थनेचे घर” (यशया ५६:७) असणार होते. देवाला ते एक असे स्थान हवे होते, जिथे लोक त्याच्याशी नाते जोडू शकतील. मंदिराचा परिसर हा जनावरे विकण्याचा आणि चलनाची देवाणघेवाण करण्याचा बाजार बनण्यासाठी नव्हता. म्हणून येशूने तेथील टेबले आणि बाक उलटवून टाकले आणि व्यापाऱ्यांना हाकलून दिले.
लोकांना प्रभूजवळ आणण्याचे आपले कार्य पुढे चालू ठेवत, येशूने मंदिरात त्याच्याकडे आलेल्या लोकांना बरे केले. काही जण आंधळे होते, आणि काही जण चालू शकत नव्हते, आणि त्याने त्यांना बरे केले.
मात्र, मंदिराच्या अधिकाऱ्यांना यापैकी काहीही आवडले नाही.
त्यांनी मंदिराच्या आवारात होणाऱ्या गोंधळाबद्दल आणि मुले “होसान्ना” ओरडत असल्याबद्दल तक्रार केली आणि त्यांनी येशूला विचारले, “ही मुले काय म्हणत आहेत ते तू ऐकतोस का?”
“होय,” तो म्हणाला, आणि त्याने त्यांना विचारले की, “हे प्रभू, तू लहान मुलांच्या व अर्भकांच्या ओठांतून तुझी स्तुती केली आहेस,” हे स्तोत्र त्यांना माहीत आहे का (पाहा स्तोत्र ८:२).
परंतु येशू जसा होता, तसे त्याला पाहण्यासाठी त्या धार्मिक नेत्यांकडे विश्वासाचे डोळे नव्हते. लवकरच, त्यांनी त्याला ठार मारण्याचा कट रचला, आणि काही दिवसांतच त्यांनी लोकांना भडकवून ‘त्याला वधस्तंभावर खिळा! त्याला वधस्तंभावर खिळा!’ असे ओरडायला लावले.
हे विश्वासू देवा, येशू जसा खरोखर आहे, तसे त्याला पाहण्यास आम्हाला मदत करतो तुझ्या सर्व वचनांची पूर्तता आहे. तुझ्या कृपेबद्दल धन्यवाद. आमेन.