हे माझ्या देवा, माझा तुझ्यावर अढळ विश्वास आहे; मला लज्जित होऊ देऊ नकोस किंवा तुझ्यावरील माझ्या आशेचा भंग होऊ देऊ नकोस.

आजच्या शास्त्रवचनात आपण प्रभूवर “अढळ विश्वास” आणि “दृढ भरवसा” ठेवण्याविषयी वाचतो. आपल्यापैकी बहुतेक जण असा विचार करतील की, “अरे हो, मला देवावर अढळ विश्वास आणि दृढ भरवसा ठेवायचा आहे!” त्याच्यावरील अशा ठाम आणि अढळ विश्वासामुळे आपली शांती आणि स्थिरता वाढेल, हे आपल्याला लगेच समजते. परंतु, अशा प्रकारचा विश्वास आणि भरवसा एका रात्रीत निर्माण होत नाही. त्यासाठी वेळ लागतो.

आयुष्याच्या प्रवासात, आपल्यापैकी बहुतेक जणांमध्ये चिंता, अस्वस्थता आणि भीती बाळगण्याच्या सवयी जडतात. आपण कदाचित काही प्रमाणात ‘स्व-निर्भर’ बनतो आणि देवावर विश्वास ठेवण्याऐवजी आपल्या स्वतःच्या क्षमतांवर अवलंबून राहतो. आपण जगातील गोष्टींवर भरवसा ठेवायला शिकतो, जरी त्या गोष्टी वारंवार अपुऱ्या किंवा अविश्वसनीय ठरत असल्या तरीही. आपल्या विचारांमधील किंवा भावनांमधील खोलवर रुजलेल्या सवयींवर मात करणे ही एक प्रक्रिया आहे; त्या सवयींतून मुक्त होण्याची प्रक्रिया सहसा आठवडे, महिने किंवा वर्षांच्या कालावधीत टप्प्याटप्प्याने घडते.

म्हणूनच सातत्य किंवा चिकाटी अत्यंत महत्त्वाची आहे. जेव्हा देवावरील तुमचा विश्वास डगमगतो, तेव्हा स्वतःला दोषी मानू नका. केवळ पश्चात्ताप करा आणि पुन्हा त्याच्यावर विश्वास ठेवण्याचा निर्णय घ्या. प्रत्येक वेळी जेव्हा तुम्ही त्याच्यावर विश्वास ठेवता आणि प्रत्येक वेळी जेव्हा तो तुमच्यासाठी साहाय्य करतो, तेव्हा तुमचा विश्वास आणि भरवसा अधिक दृढ होत जातो.

हे पित्या, तुझ्यावरील अढळ विश्वास आणि दृढ भरवसा यामध्ये सतत वाढत जाण्यास मला मदत कर. येशूच्या नावाने, आमेन.