परंतु जे परमेश्वराची वाट पाहतात [जे त्याच्यावर आशा ठेवतात व त्याची प्रतीक्षा करतात], त्यांचे सामर्थ्य आणि शक्ती नूतन होईल; ते गरुडाप्रमाणे [सूर्याच्या दिशेने झेप घेतात तशी] आपली पंखे पसरून [देवाच्या सान्निध्यात] उंच भरारी घेतील; ते धावतील आणि थकणार नाहीत, ते चालतील आणि ग्लानी पावणार नाहीत किंवा दमणार नाहीत.

आपण वेळेच्या कमतरतेचा सामना करणाऱ्या जगात जगत आहोत आणि आपण करत असलेली जवळपास प्रत्येक गोष्ट अत्यंत तातडीची वाटते. आपल्याला प्रचंड कामात गुंतवून ठेवून प्रार्थना करण्यापासून आणि देवाच्या वचनात वेळ घालवण्यापासून परावृत्त करण्याच्या आपल्या शत्रूच्या कारस्थानात त्याला मोठे यश मिळाले आहे. आपण प्रचंड तणावाखाली जगतो आणि एका कामातून दुसऱ्या कामाकडे धावपळ करत असतो—इतके की, आपण अनेकदा जीवनातील खरोखर महत्त्वाच्या गोष्टींकडे दुर्लक्ष करतो: जसे की देव, कुटुंब आणि इतर नातेसंबंध, आपले आरोग्य आणि आपले आध्यात्मिक जीवन समृद्ध करणे.

त्यामुळे आपला ताण अधिकच वाढत जातो—आणि यावर उपाय करून जीवन पुन्हा सुरळीत करण्याचा एकमेव मार्ग म्हणजे देवाच्या सान्निध्यात जाणे आणि तो आपल्याला काय सांगतो ते ऐकणे. हे सत्य आहे; त्याच्याशिवाय आपण खरोखरच जीवन हाताळू शकत नाही. त्याच्याशिवाय आपण तो ताण, गोंधळ आणि मानसिक दडपण सहन करू शकत नाही. जर आपण देवाच्या वचनात आणि प्रार्थनेत वेळ घालवला नाही, तर आपली लग्ने आणि मुले अडचणीत येतील, आपली आर्थिक स्थिती बिघडेल आणि आपले नातेसंबंध बहरणार नाहीत.

केवळ दिवस कसातरी ढकलून नेण्याऐवजी जर आपण गोष्टींसाठी प्रार्थना करण्यास सुरुवात केली, तर देव आपल्याला सामर्थ्य देईल आणि शांतपणे व शहाणपणाने जीवन जगण्यास सक्षम करेल. जेव्हा आपण देवाच्या सान्निध्यात वेळ घालवतो आणि त्याचा आवाज ऐकतो, तेव्हा तो आपले सामर्थ्य नूतन करतो आणि न थकता जीवन जगण्यास आपल्याला सक्षम करतो. पण यासाठी आपल्याला आपल्या वेळेचा शहाणपणाने वापर करून आणि नेहमी देवाला प्रथम स्थान देऊन सुरुवात करावी लागेल.

देवा, मला जीवनाची धावपळ थांबवून तुझ्या सान्निध्यात वेळ घालवण्यास मदत कर. मला तुला प्रथम स्थान देण्यास आणि दररोज मला सामर्थ्य देण्यासाठी तुझ्यावर विश्वास ठेवण्यास शिकव. आमेन.