
अलीशा त्याला म्हणाला, “धनुष्य व काही बाण घे.” त्याने धनुष्य व बाण घेतले. मग अलीशा इस्राएलाच्या राजाला म्हणाला, “धनुष्यावर हात ठेव.” त्याने धनुष्यावर हात ठेवला, तेव्हा अलीशाने आपले हात राजाच्या हातांवर ठेवले. अलीशा त्यास म्हणाला, “पूर्वेकडची खिडकी उघड.” त्याने ती उघडली. मग अलीशा म्हणाला, “बाण मार.” त्याने बाण मारला. तेव्हा अलीशा म्हणाला, “हा परमेश्वराच्या विजयाचा बाण, अराम्यांवर विजयाचा बाण आहे! तू अफेक येथे अराम्यांचा पूर्ण पराभव करशील.”मग तो म्हणाला, “बाण घे.” राजाने ते घेतले. अलीशा त्याला म्हणाला, “जमिनीवर मार.” योवाशने जमिनीवर तीन बाण मारले. मग तो थांबला. अलीशा संदेष्टा योवाशवर रागावला. तो त्याला म्हणाला, “तू पाच सहावेळा तरी मारायला हवे होतेस. तरच तू अराम्यांना पुरते नेस्तनाबूत करु शकला असतास. आता तू फक्त तीनदाच त्यांचा पराभव करशील.”
“माझा विश्वास आहे” असे म्हणणे सोपे असते, परंतु जेव्हा आपल्याला आपल्या विश्वासाप्रमाणे कृती करावी लागते, तेव्हाच खरी परीक्षा होते. या कथेत, अरामी लोकांपासून सुटका मिळवण्यासाठी राजा एलीशा संदेष्ट्याकडे मदत मागायला आला. संदेष्ट्याने त्याला इस्राएलच्या शत्रूंवरील आक्रमणांचे प्रतीक म्हणून जमिनीवर बाण मारायला सांगितले, परंतु राजाने केवळ तीन बाण मारून थांबून घेतले.
अविश्वास म्हणजे आज्ञाभंग. अगदी स्पष्ट सांगायचे तर, हे असेच आहे. जर राजाला खरोखर विश्वास असता, तर त्याने अनेकदा जमिनीवर बाण मारले असते. अविश्वासामुळे, त्याने नीट सुरुवात होण्याआधीच थांबून घेतले. एलीशा त्याच्यावर निराश आणि संतप्त झाला, यात नवल नाही.
जुना आणि नवा करार अशा दोन्ही भागांत अविश्वासाच्या अनेक घटना नोंदवलेल्या आहेत. आपण ज्या दिशेला पाहतो, तिथे अविश्वास दिसून येतो. मत्तय १७:१४-२० मध्ये एका माणसाची कथा दिली आहे, जो आपल्या अपस्मार (फिट्स) येणाऱ्या मुलाला बरे करून घेण्यासाठी येशूकडे घेऊन आला होता. तो म्हणाला, “मी त्याला तुमच्या शिष्यांकडे आणले होते, पण ते त्याला बरे करू शकले नाहीत” (मत्तय १७:१६).
आपल्या गुरूंसारखी कृती करण्यात शिष्यांना अपयश आल्यामुळे मुलाचे वडील दुखावले गेले आणि निराश झाले. त्या दिवशी जर आपण त्यांच्या जागी असतो, तर कदाचित आपल्यालाही तसेच वाटले असते. शेवटी, येशू अनेक महिन्यांपासून या बारा जणांसोबत प्रवास करत होता. जिथे जिथे ते गेले, तिथे येशूने केलेले चमत्कार त्यांनी वारंवार पाहिले होते. लूक १० मध्ये आपण वाचतो की, येशूने इतर अनुयायांनाही पाठवले होते आणि त्यांनी अनेक चमत्कार केले होते व लोकांना बरे केले होते. मग या प्रसंगी शिष्य असे का करू शकले नाहीत? येशूने त्यांना सतत आजारी लोकांना बरे करण्यास आणि स्वतःसारखीच कार्ये करण्यास प्रोत्साहित केले होते.
तरीही, ते त्या मुलाला बरे करू शकले नाहीत. तेव्हा येशू म्हणाला, “अविश्वासू (मार्गभ्रष्ट, बंडखोर आणि पूर्णपणे विकृत) पिढी! मी किती काळ तुमच्यासोबत राहू? मी किती काळ तुमचे सहन करू? त्या मुलाला माझ्याकडे घेऊन या” (मत्तय १७:१७). येशूने त्या दुरात्म्याला बाहेर काढले आणि मुलगा बरा झाला. अविश्वासामुळे आज्ञाभंग घडतो. पण या कथेचा शेवट असा आहे. जेव्हा शिष्यांनी येशूला विचारले की, ते त्या मुलाला का बरे करू शकले नाहीत, तेव्हा येशूचे उत्तर स्पष्ट होते: तुमच्या अल्प विश्वासामुळे [म्हणजेच, दृढ विश्वासाच्या अभावामुळे]… (मत्तय १७:२० AMPC).
मला खात्री आहे की येशूच्या उत्तरामुळे शिष्यांनी स्वतःच्या हृदयाचे परीक्षण केले असेल आणि त्यांना विचार पडला असेल की, नेमकी कोणती गोष्ट त्यांना मागे खेचत आहे. त्यांनी विश्वास का ठेवला नाही? कदाचित त्यांनी नकारात्मक विचारांना आपल्या मनात स्थान दिले असावे. कदाचित त्यांना ही गोष्ट उमजली नसेल की, येशू त्यांना वापरायला आणि चमत्कार घडवण्यासाठी सामर्थ्य द्यायला इच्छित होते.
अर्थात, ‘प्रेषितांची कृत्ये’ (Book of Acts) या पुस्तकातून आपल्याला समजते की, पवित्र आत्म्याने परिपूर्ण झाल्यावर शिष्यांनी देवाचे अलौकिक सामर्थ्य प्रकट केले होते—परंतु या प्रसंगात तसे घडले नाही. येशू त्यांना म्हणाले, “मी तुम्हाला खात्रीपूर्वक सांगतो, जो कोणी माझ्यावर दृढ विश्वास ठेवतो, तो मी जी कामे करतो ती स्वतःही करू शकेल; आणि तो यापेक्षाही मोठी कामे करेल, कारण मी पित्याकडे जात आहे” (योहान १४:१२).
हे वचन आजही लागू होते. अविश्वास आपल्याला अशा गोष्टी करण्यापासून रोखतो, ज्या पूर्ण करण्यासाठी देवाने आपल्याला बोलावले आहे आणि ज्यासाठी आपल्याला अभिषेक दिला आहे. तसेच, तो आपल्याला त्या शांतीचा अनुभव घेण्यापासूनही रोखतो, जी देव आपल्याला देऊ इच्छितो—जेव्हा आपण त्याच्यामध्ये आपल्या आत्म्यासाठी विश्रांती शोधतो (मत्तय ११:२८-२९).
जेव्हा देव आपल्याला सांगतो की आपण एखादी गोष्ट करू शकतो, तेव्हा आपण विश्वास ठेवला पाहिजे की आपण ती खरोखर करू शकतो. देवाने सांगितलेली कामे आपण आपल्या स्वतःच्या शक्तीने किंवा बळाने करत नाही, तर आपल्या आत कार्य करणाऱ्या त्याच्या पवित्र आत्म्याद्वारे आपण अविश्वासाच्या लढाईत विजय मिळवतो.
येशू, माझ्या विश्वासाच्या कमतरतेबद्दल मला क्षमा कर. मला ठाऊक आहे की, जेव्हा मी विश्वास ठेवत नाही, तेव्हा मी तुझी आज्ञा मोडत असतो. तुझ्या नावाने मी तुला विनंती करतो की, माझ्या मनातील अविश्वासाचा प्रत्येक अंश दूर करण्यास मला मदत कर, जेणेकरून मी पूर्ण निष्ठेने तुझे अनुसरण करण्यावर लक्ष केंद्रित करू शकेन. आमेन.