जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो, त्याला दोषी ठरवले जात नाही; परंतु जो विश्वास ठेवत नाही, तो आधीच दोषी ठरला आहे, कारण त्याने देवाच्या एकमेव पुत्राच्या नावावर विश्वास ठेवलेला नाही.

बहुतेक लोकांप्रमाणेच, तुम्हालाही इतरांनी स्वीकारलेले असावे असे वाटत असेल. जेव्हा लोकांना एखाद्या विशिष्ट शाळेत किंवा संस्थेत प्रवेश मिळाल्याचे (स्वीकृती मिळाल्याचे) समजते, तेव्हा ते अनेकदा खूप उत्साहित होतात. स्वीकारले जाण्याच्या भावनेमुळे आपल्याला आत्मविश्वास वाटतो आणि स्वतःबद्दल चांगले वाटते.

आजचे शास्त्रवचन आपल्याला आठवण करून देते की, जेव्हा आपण येशू ख्रिस्तावर विश्वास ठेवतो आणि त्याला आपला तारणारा म्हणून स्वीकारतो, तेव्हा आपल्यावर दोषारोप होत नाही किंवा आपल्याला दोषी ठरवले जात नाही. दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, आपण देवाकडून स्वीकारले गेलो आहोत. स्वीकारले जाण्यासाठी आपल्याला काही विशेष प्रयत्न करावे लागत नाहीत. किंबहुना, चांगल्या कामांद्वारे किंवा मानवी प्रयत्नांद्वारे आपण देवाची मर्जी किंवा स्वीकृती मिळवू शकत नाही.

जे लोक असा विचार करतात की देवाची स्वीकृती ही चांगल्या कामांवर किंवा सर्व गोष्टी परिपूर्णतेने करण्यावर अवलंबून असते, त्यांना अनेकदा संघर्षाचा सामना करावा लागतो आणि आपण दोषी आहोत असे वाटते; कारण ते परिपूर्ण वागण्याचा प्रयत्न करतात पण तसे करू शकत नाहीत. प्रत्येकाकडून चुका होतात. परंतु आपण कितीही चुका केल्या तरी, जर आपली अंतःकरणे देवाप्रती शुद्ध असतील आणि आपण मनापासून पश्चात्ताप केला, तर देव आपल्याला क्षमा करतो.

जेव्हा आपण देवाच्या पुत्रावर विश्वास ठेवतो आणि त्याला आपला तारणारा म्हणून स्वीकारतो, तेव्हा आपण देवाच्या बिनशर्त प्रेमाबद्दल आणि स्वीकृतीबद्दल खात्री बाळगू शकतो. हे प्रेम आणि स्वीकृती आपण काय करतो किंवा काय करत नाही यावर अवलंबून नसते. त्या गोष्टी येशूने आपल्या पापांसाठी मरण पत्करून जे कार्य केले आहे, त्यावर आधारित असतात.

हे पित्या, माझ्या पापांसाठी मरण पत्करण्याकरिता तू तुझा पुत्र येशू याला पाठवलेस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. मी त्याला माझा तारणारा म्हणून मानत असल्यामुळे, मला खात्री आहे की तू माझ्यावर पूर्णपणे प्रेम करतोस आणि मला स्वीकारतोस. येशूच्या नावाने, आमेन.