मी म्हणालो, “मी माझ्या मार्गांविषयी सावध राहीन आणि जपून वागेन, जेणेकरून माझ्या जिभेने माझ्याकडून पाप घडणार नाही; जेव्हा दुष्ट लोक माझ्यासमोर असतील, तेव्हा मी माझ्या तोंडाला लगाम घालेन.”
स्तोत्रकर्ता दावीद याने आपल्या शब्दांविषयी खूप प्रार्थना केली. तो म्हणाला, “हे परमेश्वरा, माझ्या मुखातील शब्द आणि माझ्या हृदयाचे चिंतन तुझ्या दृष्टीस मान्य होवो; हे माझ्या [दृढ व अभेद्य] खडका आणि माझ्या तारणहारा” (स्तोत्रसंहिता १९:१४). “हे परमेश्वरा, माझ्या मुखावर पहारा ठेव; माझ्या ओठांच्या दारावर लक्ष ठेव” (स्तोत्रसंहिता १४१:३). या वचनांवरून आपल्याला दिसून येते की, दावीद आपल्या जिभेने पाप न करण्याचा पक्का निश्चय करून होता; पण त्याच वेळी, तसे आचरण करण्यासाठी लागणाऱ्या सामर्थ्यासाठी तो देवावर अवलंबून होता.
आपण दररोज देवाकडे जी एक गोष्ट मागितली पाहिजे, ती म्हणजे योग्य गोष्टी बोलण्यासाठी त्याने आपल्याला मदत करावी. आपले शब्द अत्यंत महत्त्वाचे आहेत आणि त्यांचा वापर देवाच्या उद्देशासाठी केला गेला पाहिजे. आपण देवाचे मुखपत्र बनण्याची आणि त्याचे वचन विश्वासूपणे बोलण्याची इच्छा बाळगली पाहिजे.
हे प्रभू, माझ्या मुखावर पहारा ठेवण्यास आणि माझ्या जिभेवर ताबा ठेवण्यास मला मदत कर. तुला प्रसन्न करणारे आणि तुझ्या वचनाचा सन्मान करणारे शब्द बोलण्याचे सामर्थ्य मला दे; आमेन.