“हे आमच्या देवा, तू त्यांचे शासन करणार नाहीस का? कारण आमच्यावर चालून आलेल्या ह्या मोठ्या समूहाशी सामना करण्यास आम्हांला ताकद नाही; आम्ही काय करावे ते आम्हांला सुचत नाही; पण आमचे डोळे तुझ्याकडे लागले आहेत.”

आजचे वचन दर्शवते की देवाचे लोक देवाकडे येतात आणि कबूल करतात की ते असहाय्य आहेत. यामुळे, त्यांना देवाकडून मार्गदर्शन व मदत मिळाली आणि त्यांनी मोठा विजय अनुभवला.

प्रेषित पौलाने तीमथ्याला आठवण करून दिली की, आपण जगात काहीही आणलेले नाही आणि आपण इथून काहीही सोबत नेणारही नाही (१ तीमथ्य ६:७). या सत्यावर आपण मनन केले पाहिजे. आपण जगात काहीही न घेता. आपल्याकडे जे काही आहे, ते सर्व देवाच्या चांगुलपणाची देणगी आहे. जेव्हा आपण असा विचार करू लागतो की आपल्याला मिळालेले आशीर्वाद आपण केलेल्या एखाद्या चांगल्या गोष्टीचे फळ आहेत, तेव्हा आपण मोठी चूक करतो.

प्रत्येक उत्तम देणगी वरून, म्हणजेच देवाकडून येते (याकोब १:१७), आणि आपण देवाच्या कृपेला किंवा अनुग्रहाला कधीही स्वतःच्या कर्माने मिळवू शकत नाही. देव ही कृपा एक भेट म्हणून देतो; आपण ती नम्र अंतःकरणाने स्वीकारली पाहिजे, हे जाणून की आपण यास पात्र नाही. दिवसातून अनेकदा स्वतःला ही आठवण करून देणे चांगले आहे की, देवाशिवाय आपण काहीही नाही आणि आपण काहीही करू शकत नाही (योहान १५:५).

हे पित्या, मी कबूल करतो की मला तुझ्या मदतीची गरज आहे, कारण तुझ्याशिवाय मी असहाय्य आहे. मला नम्र ठेव आणि मला हे कधीही विसरू देऊ नकोस की, माझ्याकडे असलेली प्रत्येक चांगली गोष्ट ही तुझी देणगी आहे, येशूच्या नावात, आमेन.