कारण आपला असा मुख्य याजक नाही जो आपल्या दुर्बलतांबद्दल सहानुभूती बाळगू शकत नाही; उलट, तो अशा प्रकारे सर्व बाबतीत आपल्यासारखाच मोहात पाडला गेला होता तरीही त्याने कोणतेही पाप केले नाही.

आजचे शास्त्रवचन आपल्या “मुख्य याजका”बद्दल सांगते, आणि याचा अर्थ येशू असा आहे. आपण ज्या भावना अनुभवतो, त्या सर्व भावनांतून येशूही गेला; त्याने त्या सर्व वेदना अनुभवल्या, तरीही त्याने कधीही पाप केले नाही. त्याने पाप का केले नाही? कारण त्याने देवाच्या इच्छेविरुद्ध असलेल्या भावनांना कधीही थारा दिला नाही. जीवनाच्या प्रत्येक पैलूमध्ये त्याला देवाचे वचन ठाऊक होते, कारण आपले कार्य (सेवाकार्य) सुरू करण्यापूर्वी त्याने अनेक वर्षे देवाच्या वचनाचा अभ्यास केला होता.

लूक २:४० मध्ये म्हटले आहे की, येशू बाळ असताना वाढत गेला आणि बलवान होत गेला; तो ज्ञानाने परिपूर्ण होता आणि देवाचा अनुग्रह त्याच्यावर होता. वयाच्या १२ व्या वर्षी त्याला असे वाटले की, तो यरुशलेमेतील मंदिरात जाऊन आपल्या पित्याचे कार्य करण्यास पुरेसा मोठा झाला आहे (लूक २:४१–५२). परंतु, पूर्णवेळ सेवाकार्यात प्रवेश करण्यापूर्वी त्याला अजूनही अनेक वर्षे शिकण्याची गरज होती.

जर आपल्यामध्ये देवाच्या वचनाचे सखोल ज्ञान नसेल, तर आपण आपल्या भावनांवर कधीही नियंत्रण मिळवू शकणार नाही किंवा त्यांना ‘नाही’ म्हणू शकणार नाही. येशूनेही आपल्यासारख्याच भावना अनुभवल्या, परंतु त्या भावनांच्या आहारी जाऊन त्याने कधीही पाप केले नाही.

जेव्हा मला दु:ख होते, राग येतो किंवा मी अस्वस्थ होते, तेव्हा देवाकडे जाऊन असे म्हणणे खूप दिलासादायक वाटते: “येशू, मला आनंद आहे की, मी सध्या काय अनुभवत आहे हे तुला समजते आणि त्यासाठी तू मला दोषी ठरवत नाहीस. हे प्रभू, माझ्या भावना हाताळण्यास मला मदत कर, जेणेकरून ‘मला असे वाटायला नको होते’ असा विचार करून मी स्वतःला दोषी मानणार नाही.”

आपण मानव असल्यामुळे आपल्याला भावना असतात. कधीकधी या भावना अतिशय तीव्र असू शकतात. परंतु, आपण देवाकडे या भावनांविषयी प्रामाणिक राहू शकतो, कारण येशूला ठाऊक आहे की आपल्याला कसे वाटते. आपण त्याच्याकडे मदत मागू शकतो आणि देवाच्या इच्छेनुसार आपल्या भावना हाताळण्यासाठी त्याची मदत मिळवू शकतो.

येशू, तू मानव होण्यास आणि माझ्या भावना समजून घेण्यास तयार झालास, त्याबद्दल तुझे आभार. माझ्या भावना अशा प्रकारे हाताळण्यास मला मदत कर, ज्यातून तुला आनंद मिळेल.