मी दिवसभर अपमानात जगतो आणि माझा चेहरा लज्जेने माखलेला असतो.
तुम्हाला कधी आजच्या वचनाच्या लेखकासारखं वाटलं आहे का जणू काही तुम्ही आयुष्यभर लज्जेचा बुरखा पांघरून जगत आहात? मला अनेक वर्षे असंच वाटत होतं, आणि मला माहीत आहे की असं वाटणं किती भयंकर आहे. मला हेही माहीत आहे की आशेला जागा आहे!
बरेच लोक लज्जेमध्ये ‘रुजलेले’ असतात. याचा अर्थ असा की, त्यांची लाज इतकी खोलवर रुजलेली असते की ती एखाद्या झाडाच्या मुळाप्रमाणे कार्य करते आणि अस्वास्थ्यकर विचार व वर्तनाच्या रूपात ‘फळ’ देते, जे त्यांच्या जीवनावर आणि नात्यांवर नकारात्मक परिणाम करतात. लाज ही अपराधीपणाच्या भावनेपेक्षा वेगळी आहे, आणि ती लोकांवर अपराधीपणाच्या भावनेपेक्षा अधिक खोलवर परिणाम करते. सामान्य अपराधीपणाच्या भावनेमुळे आपण केलेल्या एखाद्या गोष्टीबद्दल आपल्याला लाज वाटते, पश्चात्ताप होतो किंवा वाईट वाटते, तर लाजेमुळे आपण कोण आहोत याबद्दल आपल्याला वाईट वाटते.
जेव्हा तुम्ही आणि मी चुका करतो किंवा पाप करतो, तेव्हा जोपर्यंत आपण पश्चात्ताप करून क्षमा मिळवत नाही तोपर्यंत आपल्याला वाईट वाटते. मग आपण ती गोष्ट मागे सोडून कोणत्याही कायमस्वरूपी हानीशिवाय पुढे जाऊ शकतो. पण जेव्हा लोक लज्जेमध्ये रुतलेले असतात, तेव्हा त्याचा त्यांच्या जीवनातील प्रत्येक गोष्टीवर परिणाम होतो. त्यांच्या मनात स्वतःबद्दल इतके खोलवर नकारात्मक दृष्टिकोन आणि भावना असतात की त्यांची नकारात्मकता ते जे काही साध्य करण्याचा प्रयत्न करतात त्या प्रत्येक गोष्टीला विषारी बनवते. जे लोक लाजेचा सामना करत नाहीत त्यांच्यापेक्षा ते अधिक संघर्ष करतात आणि आत्मविश्वासाच्या अभावामुळे अपयशी ठरणार असे वाटतात.
इब्री १२:२ नुसार, येशूने वधस्तंभावर आमच्यासाठी आमची लाज सहन केली. यामध्ये विशिष्ट परिस्थितीत कोणालाही वाटणारी लाज आणि काही लोकांना ग्रासणारी खोलवर रुजलेली लाज, या दोन्हींचा समावेश आहे. तुम्ही जसे आहात, तसे असण्याची लाज बाळगून जगण्याची तुम्हाला गरज नाही. येशूने तुम्हाला मुक्त केले आहे.
येशू, वधस्तंभावरील तुझ्या कार्याबद्दल आणि मला लाजेपासून मुक्त जीवन जगण्याचा मार्ग उपलब्ध करून दिल्याबद्दल तुझे आभार. मी प्रार्थना करतो की, माझे हृदय तुझ्या हाती धे.