ते त्याला म्हणाले, “आमच्याजवळ पाच भाकरी व दोन मासे यांशिवाय दुसरे काहीही नाही.” तो म्हणाला, “ते माझ्याकडे आणा.” मग त्याने लोकांना गवतावर बसण्याची आज्ञा दिली; आणि त्याने त्या पाच भाकरी व दोन मासे घेतले, आणि आकाशाकडे पाहून त्याने आभार मानले व आशीर्वाद दिला आणि भाकरी मोडल्या व त्याचे तुकडे शिष्यांना दिले, आणि शिष्यांनी ते लोकांना दिले.
आयुष्यात आपण करू शकणाऱ्या सर्वात मोठ्या चुकांपैकी एक म्हणजे, आपल्याकडे काय नाही किंवा आपण काय गमावले आहे यावर लक्ष केंद्रित करणे आणि आपल्याकडे काय आहे याची नोंद घेण्यात अपयशी ठरणे. जेव्हा येशूला पाच हजार पुरुषांना—स्त्रिया आणि मुलांसहित—जेवण देण्याची इच्छा झाली, तेव्हा शिष्यांनी सांगितले की त्यांच्याकडे फक्त एका लहान मुलाचे जेवण आहे, ज्यात पाच लहान भाकरी आणि दोन मासे होते. त्यांनी येशूला खात्री दिली की त्यांच्याकडील गर्दीसाठी ते पुरेसे नाही. तथापि, येशूने ते जेवण घेतले आणि त्यात अनेक पटींनी वाढ केली. त्याने हजारो पुरुष, स्त्रिया आणि मुलांना जेवण दिले आणि तरीही बारा टोपल्या भरून अन्न शिल्लक राहिले (मत्तय १४:१५-२१).
जर आपण देवाला आपल्याजवळ जे आहे ते दिले, तर तो त्याचा उपयोग करेल आणि सुरुवातीला आपल्याकडे जे होते त्यापेक्षा अधिक आपल्याला परत देईल. बायबल म्हणते की देवाने आपण पाहतो त्या सर्व गोष्टी ‘अदृश्य गोष्टींमधून’ निर्माण केल्या आहेत, म्हणून मी ठरवले आहे की जर तो हे करू शकतो, तर माझ्याकडील थोड्याशा गोष्टीतून तो नक्कीच काहीतरी करू शकतो—मग ती कितीही सामान्य का असेना.
प्रभू, तू मला जे काही दिले आहेस त्याबद्दल तुझे आभार. मी तुला विनंती करतो की, तू त्याचा उपयोग तुझ्या गौरवासाठी कर आणि माझ्या सर्व गरजा पूर्ण कर, आमेन.