आणि येशूने मोठ्याने आरोळी ठोकली आणि आपला जीव सोडला. आणि मंदिराच्या [परमपवित्र स्थानाचा] पडदा वरपासून खालपर्यंत दुभागला गेला.
जेव्हा येशू मरण पावला, तेव्हा पवित्र स्थानाला परमपवित्र स्थानापासून वेगळे करणारा मंदिराचा पडदा वरपासून खालपर्यंत फाटला (मार्क १५:३७-३८).
त्यामुळे कोणालाही देवाच्या सान्निध्यात जाण्याचा मार्ग मोकळा झाला. येशूच्या मृत्यूपूर्वी, केवळ महायाजकच देवाच्या सान्निध्यात जाऊ शकत होता आणि तेही वर्षातून एकदाच, स्वतःची व लोकांची पापे झाकण्यासाठी आणि त्यांचे प्रायश्चित्त करण्यासाठी, मारलेल्या प्राण्यांच्या रक्तासह.
हे महत्त्वाचे आहे की मंदिराच्या पडद्याला पडलेली फाटलेली जागा वरपासून खालपर्यंत होती. तो पडदा इतका उंच आणि जाड होता की कोणताही मनुष्य त्याला फाडू शकला नसता—तो देवाच्या सामर्थ्याने अलौकिकरित्या फाटला, जे दर्शवते की तो आपल्या लोकांसाठी त्याच्याजवळ येण्याचा एक नवीन आणि जिवंत मार्ग खुला करत आहे, जसे आपण आजच्या वचनात वाचतो.
सुरुवाती पासूनच, देवाला मनुष्यासोबत सहभागिता हवी होती; आपल्याला निर्माण करण्यामागे हाच त्याचा उद्देश होता. त्याने लोकांना आपल्या सान्निध्यापासून दूर ठेवण्याची कधीच इच्छा केली नाही, परंतु त्याला माहीत होते की त्याची पवित्रता इतकी सामर्थ्यवान आहे की तिच्या जवळ येणाऱ्या कोणत्याही अपवित्र गोष्टीचा ती नाश करेल. म्हणून, मनुष्याला देवाच्या सान्निध्यात प्रवेश मिळण्यापूर्वीच, पापी लोकांना पूर्णपणे शुद्ध होण्याचा मार्ग उपलब्ध करून देणे आवश्यक होते.
आपण जगात आहोत, पण आपण जगाचे होऊ नये (योहान १७:१४-१६). आपली ऐहिकता आणि सांसारिक मार्ग आपल्याला देवाच्या सान्निध्यापासून वेगळे करतात आणि त्याचा आवाज ऐकण्यापासून रोखू शकतात. जोपर्यंत आपण स्वतःला शुद्ध ठेवण्यासाठी विश्वासाने येशूच्या रक्ताचा यज्ञ सतत स्वीकारत नाही, तोपर्यंत आपण देवाशी जवळीक साधू शकत नाही आणि त्याच्यासोबत योग्य सहभागिता साधू शकत नाही.
हे प्रभू, तुझ्या सान्निध्यात येण्यासाठी माझ्यासाठी मार्ग निर्माण केल्याबद्दल तुझे आभार. मला शुद्धतेने चालण्यास, तुझी कृपा प्राप्त करण्यास आणि दररोज तुझ्या अधिक जवळ जाण्यास मदत कर, आमेन.