“तर मग आपल्यावर दया व्हावी आणि ऐन वेळी साहाय्यासाठी कृपा मिळावी, म्हणून आपण धैर्याने कृपेच्या राजासनाजवळ जाऊ.”
जेव्हा तुम्ही देवाला तुमच्या आयुष्यातील जोडीदार मानता आणि त्याच्याशिवाय काहीही करण्यास उत्सुक नसता, तेव्हा तुम्ही देवाचे खरे मित्र असता. काही लोकांच्या गरजा पूर्ण होत नाहीत, कारण त्यांना देवाशी असलेल्या त्यांच्या नातेसंबंधाबद्दल खात्री नसते; त्यामुळे ते धैर्याने आणि आत्मविश्वासाने प्रार्थना करत नाहीत.
परंतु, जेव्हा तुम्हाला ठाऊक असते की तुम्ही देवाचे मित्र आहात, तेव्हा तुम्हाला कोणत्याही वेळी, कोणत्याही गोष्टीसाठी त्याच्याकडे जाण्याचे धैर्य मिळते. ही मैत्री तुम्हाला अशा गोष्टी मिळवण्यासाठी प्रयत्नशील राहण्यास प्रवृत्त करते, ज्या देवाच्या वचनानुसार तुमच्याच आहेत. तुम्ही देवाचे मित्र आहात हे माहीत असल्यामुळे, तुमच्या आत्म्यात विजयाची खात्री मिळेपर्यंत तुम्ही न संकोचता प्रार्थना करत राहता. जेव्हा असे घडते, तेव्हा तुम्हाला एक प्रकारची मोकळीक जाणवते, ज्यामुळे तुम्ही निश्चिंत होऊन आपल्या आयुष्याचा आनंद घेऊ शकता हे जाणून की देव तुमच्या प्रार्थनेचे उत्तर देत आहे. दुर्दैवाने, अनेक लोक देवाकडून काहीही अपेक्षा ठेवण्यास घाबरतात.
परंतु, देवाकडे मोठ्या गोष्टी मागण्यात आणि त्या मिळण्याची अपेक्षा ठेवण्यात काहीही चुकीचे नाही. प्रभूशी असलेल्या मैत्रीत प्रार्थनेचा समावेश असतो, आणि प्रार्थना म्हणजे विश्वासाने पुढे जाणे व परिस्थिती बदलणे. ही तुमच्यात आणि परमपिता देवामध्ये होणारी एक जिव्हाळ्याची बातचीत आहे. आपल्या प्रार्थना जीवनात म्हणजेच देवाशी एकान्तात केलेल्या त्या खाजगी संवादांच्या वेळी आपली ही मैत्री अधिक दृढ होत जाते.
जर तुम्ही ही दैवी मैत्री विकसित करण्यासाठी स्वतःच्या पूर्णत्वापर्यंत पोहोचण्याची वाट पाहत असाल, तर ते कधीही शक्य होणार नाही; कारण आपण आध्यात्मिकदृष्ट्या सतत प्रगती करत असतो; आपण कधीही पूर्णत्वाच्या शिखरावर पोहोचणार नाही. देव फक्त इतकेच इच्छितो की, आपण दररोज त्याचे अनुसरण करण्यासाठी शक्य तितका सर्वोत्तम प्रयत्न करावा. प्रेषित याकोब यांनी म्हटले आहे, “तुम्ही मागत नाही म्हणून तुम्हाला मिळत नाही” (याकोब ४:२). आता मागायला सुरुवात करा!
हे पित्या, मला तुमचा मित्र म्हणून संबोधल्याबद्दल धन्यवाद. मला तुमच्याकडे मोकळेपणाने जाण्याचे, मोठ्या गोष्टी मागण्याचे आणि तुमच्या अचूक वेळेवर विश्वास ठेवण्याचे धैर्य द्या.